Και δες την ευτυχία κρυμμένη, κομμένη και ραμμένη για σένα

   Εκεί που μου'ρχεται να διαγράψω με μια κοφτή μονοκονδυλιά τούτη την χώρα που όπου φτάσω και όπου σταθώ της κολλώ με αγένεια το 'σκατό-' μπροστά, έρχονται κάτι νύχτες που παρατείνουν αν μη τι άλλο την μονοκονδυλιά.
   Είναι πολύχρωμες νύχτες, καστανόξανθες, κόκκινες, μαύρες, καφέ. Σχιστομάτικες, αυγουλομάτικες, ανοιχτομάτικες, και μελισσιές.  Μαυριδερές, ασπρουλιάρικες, μιγάδικες και μελαμψές. Μακρυμάλλικες, ισιομάλλικες, ραστέτινες και πάνκικες.
   Είναι και νύχτες γεμάτες αρώματα: λίγο κάρδαμο στο σομαλικό τσάι, λίγο ινδοκάρυδο στο θαϋλανδέζικο κάρρυ, λίγη κανέλλα στην θεϊκή πίττα της σάτζιης, άρωμα καφέ για το ιταλικό εσπρέσσο, μυρωδιά βοτάνων για το αργεντινέζικο μάτε..
   Και είναι και νύχτες γεμάτες ήχους: το λονδρεζάκι που κάμνει πρόβα για τα ντράμς του με κάτι μίνι τουμπερλέκια, ο σιγκαπουρούδης μας που είναι που τ'αλήθκεια μαέστρος (διευθύνει κανονική ορχήστρα) ανακατώνει κάτι κλασσικές μελωδίες θεσπέσιες, ο νορβηγός που έκαμε φεγγάρι στην Αργεντική παίζει Manu Chao (το τραγούδι του Mαραντόνα: la vida es una tombola!) στην κιθάρα της μάμας του και στο βάθος ακούγονται ακόμα οι σκοτσέζικες γκάιντες.
   Νύχτες με πολλαπλούς σκοπούς: να γιορταστούν γενέθλια, αποχαιρετιστήριες γι' αυτούς που φεύγουν, για να'ρθουν οι κάτοικοι του νούμερου 10 κοντά, για να γνωριστούν οι του 10 με το σπίτι 5 ή το σπίτι 11 ή οποιοδήποτε άλλο, για να μην μας φάει η μοναξιά, για να εκτιμήσουμε, για να δούμε, για να ζήσουμε, για να παρατείνουμε την μονοκονδυλιά...

Ρεμπέτες του ντουνιά

Φανταστείτε μια τυπική εγγλέζικη πάμπ καταχωνιασμένη σε ένα στενό που είναι one way για πεζούς (δηλαδή χωρεί έναν έναν να περνά κάθε φορά) μια Κυριακή νύχτα . Η είσοδος είναι μια εξίσου τυπική ξύλινη πόρτα που την ανοίγεις, την κρατάς για να περάσουν όσοι είναι να περάσουν και μετά κλείνει μόνη της. Ο καιρός είναι ο τυπικός εγγλέζικος καιρός. Βρέχει εκείνη την ψιλή, την κατά πολλούς εκνευριστική βροχή που μπορεί να σου βρέξει το σώψυχα αν πεις και την υποτιμήσεις. Μπαίνεις μέσα. Τι βλέπεις;


Με δεδομένο ότι είναι Κυριακή νύχτα, δεν βλέπεις νεαρό κόσμο, όχι κατ' ανάγκη γιατί η επόμενη είναι εργάσιμη μέρα αλλά το πιο πιθανό γιατί το διήμερο Παρασκευής-Σαββάτου θα ήταν, πως να το πω, εξαιρετικά αλκοολούχο. Οι λέξεις hammered, hangover (που σημαίνει delayed alchochol-induced headache- άκου τωρά), smashed, χρησιμοποιούνται συχνά για να περιγράψουν τα εξοντωτικά διήμερα...διασκέδασης (!).


Αυτούς που σίγουρα βλέπεις όμως είναι τους θαμώνες της πάμπ. Δεν θέλω να τους περιγράψω τους γέρημους. Νομίζω αρκετές ταινίες τους έραψαν το στερεότυπο, με τόση λεπτομέρεια μάλιστα που μερικές φορές διερωτούμαι αν πάνω τους έχει επίδραση και η αυτο-εκπληρούμενη προφητεία.


Σκέψου να μπαίνεις σε μια τέτοια πάμπ, και να ξέρεις πως κάπου πίσω, πάνω, κάτω από αυτό το πάτωμα με τους θαμώνες έχει ένα ακκορντεόν, ένα μπαγλαμαδάκι, ένα μπουζούκι, ένα σαντούρι, ένα βιολί, μια κιθάρα, ένα ταμπουρλέκι, ένα μπαγλαμά, ένα κλαρίνο, με τους οργανοπαίκτες τους, έτοιμους να ξετυλίξουν τα όλα τους για μια μόνο νύχτα. Σε ένα δωματιάκι μιας ανώνυμης/ επώνυμης πάμπ, ο Αλλάχ και ο Θεός των Χριστιανών στήνουν χορό. Σαν να λυπήθηκα λίο τους θαμώνες της πάμπ...Για λίο όμως. Μετά εσκέφτηκα πως εκείνοι μπορεί να βρίσκονται ήδη στον παράδεισό τους. Εγώ απλά έπρεπε να βγω ένα πάτωμα χρησιμοποιώντας κάτι εξίσου τυπικές σκάλες που τρικλίζουν για να βρω τον δικό μου παράδεισο.


Και τον βρήκα. Βρήκα τον παράδεισο απ΄αυτούς που απλόχερα τον προσφέρουν. Απ' τους ρεμπέτες του ντουνιά. Δίπλα μου η φίλη μου η Οζ δεν εκάθετουν ένα τόπο που τον ενθουσιασμό. Ο τύπος με το σαντούρι και ο δεύτερος κιθαρίστας ήρθαν αργοπορημένοι. Έπιασαν το επόμενο λεοφωρείο μας είπε ο μαέστρος ο μουστακαλλής και εδείξαμε κατανόηση. Ξέρουμε τι σημαίνουν τούτα τα λεοφωρεία της γραμμής. Όταν έκαμε είσοδο ο σαντουράς, χαμός! Τον ήξερε ο κόσμος. Γλυκύτατος. Όπως και οι υπόλοιποι/λοιπές. Οζ τι λαλεί το τραγούδι; Καλά, με τα αγγλικά δεν τα πάμε και πολλά καλά, όχι να μεταφράζουμε και τραγούδια. You know canim, you know this black dirty boy. Song about him. Ο αλήτης, ο αλήτης (o dirty black boy). Ήξερα τους ελληνικούς τους στίχους. Α ρε Οζ, την ίδια γλώσσα μιλούσε το τραγούδι μας.


Με τούτα και με τ' αλλα γέρασε η Κυριακή και πήγε για ύπνο. Πρωί της Δευτέρας και η βροχή συνεχίζεται. Πρωί της Δευτέρας και η ζωή συνεχίζεται. Πρωί της Δευτέρας και είμαι φάτσα με το τμήμα. Εδώ (στη γη) είν΄ο παράδεισος (μα) κι η κόλαση εδώ, σκέφτηκα.

Ένας guy που τον έλεγαν Fawkes και μια κρίση που την λένε recession

Την 5η Νοεμβρίου του 2007 έγραφα για την ημέρα τα εξής:


Η φράση σαν πυροτέχνημα χρησιμοποιείται στις περιπτώσεις που κάτι, οποιοδήποτε κάτι (έμψυχο ή άψυχο) κάνει μια απότομη και ξαφνική εμφάνιση και εξαφανίζεται το ίδιο απότομα και ξαφνικά. Η ιδιαιτερότητα έγκειται στο ότι αυτή η απότομη και ξαφνική εμφάνιση είναι πομπώδης. Συνοδεύεται από ήχο και θέαμα. Οτιδήποτε πομπώδες δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο. Και γι' αυτό το πυροτέχνημα έχει ξεχωριστή θέση στις καρδιές μας ανεξαρτήτως της χροιάς που θα πάρει τελικά, αρνητικής ή θετικής.


Τώρα τα συνεχόμενα πυροτεχνήματα της μισής ώρας τι θέση έχουν στις καρδιές μας; Η απάντηση θα είναι και πάλι: ξεχωριστή. Τα επαναλαμβανόμενα πυροτεχνήματα έχουν ταυτιστεί με την γιορτή, την χαρά. Εδώ στην Αγγλία τη γιορτή και την χαρά την συνδυάζουν στις 5 Νοεμβρίου και με κάτι άλλο την αποτέφρωση του προπαγανδιστή Guy Fawkes. Δεν ξέρω αν όντως τον μισούν οι Εγγλέζοι αυτόν τον τύπο. Το μόνο σίγουρο είναι πως τον αγαπούν πολύ λιγότερο από τα πυροτεχνήματα. Και μάλιστα το πυροτέχνημα ή την πυρά που δεν κατάφερε να ανάψει εκείνος τα αναπληρώνουν και με το παραπάνω. Fire works και bonfire. Όλο φωτιές η Αγγλία χθες, “καλές” φωτιές όπως είπε και η Caroline αφού το μόνο που έκαιγαν ήταν καυσόξυλα.

Σήμερα, 5 Νοεμβρίου 2009 οι ίδιες ιστορίες. Πάμπα- πούμπα και ο ουρανός κόκκινος κίτρινος πράσινος, μπλε. Παναϋρι. Λαμπρατζιά (ie. bonfire) ακόμα να δω. Θα δω το Σάββατο που θα πάει;! Θα δω και τον Guy Fawkes να καίγεται και να θυμηθώ και τον Ιούδα που κάθε χρόνο κρούζουμε στην Κύπρο. Κάθε χρόνο, κάθε χρόνο. Η αλήθεια να λέγεται όμως. Εμύρισε recession δαμέ. Τα πάμπα-πούμπα εσταματήσαν γλήορα τζιαι ο κόσμος τον guy που τον έλεγαν Fawkes θα τον κρούσει με τις φανφάρες που αρμόζουν σε ένα guy μάλλον του χρόνου, όταν η κρίση σιγάσει, αν σιγάσει, που θα σιγάσει -στην Αγγλία-.

Για την ώρα έχουμε recession. Γοράζουμε το ένα αλλόνα στα καταστήματα, ετελιώσαν οι προσφορές που πουλούν 4 πσομούθκια μια λίρα τζιαι ας είναι τζιαι λίο παγιάτικα και τα 1+1 δωρεάν, τα ψάχνεις και δεν τα βρίσκεις. Όταν σε καλούν για δείπνο που συμπεριλαμβάνει κρέας, τότε παίρνεις το κρέας σου (τη μερίδα σου) μαζί σου και το ψήνετε όλοι μαζί. Όταν σε καλούν για δείπνο σε ουδέτερο χώρο λένε στην πρόσκληση, τον χώρο, την ώρα και το κόστος. Όταν λένε we offer refreshments εννοούν νερό της βρύσης και όταν λένε you are welcome for nibbles after the talk  εννοούν ένα πακέτο τσίπιτος σκορπισμένο σε 5-6 κουππούθκια.

Αν παραθέτεις δείπνο, μαειρεύκεις φατζιές, τραχανά, ή στην καλύτερη περίπτωση μακαρόνια του φούρνου και μουσακά που θέλουν μόνο 500γρ. μάξιμουμ κεϊμά το καθένα (για κανονικές μερίδες 5-6 ατόμων). Αν δε, έχεις μουσουλμάνο σπίτι και πρέπει να αγοράσεις κρέας Halal μπαίνεις στην κατηγορία κλάψ΄τα Χαράλαμπε (ή κλάψ' τα Χασάνη).

Τέλοσπαντων, με τέτοιες περικοπές, πως να "γιορταστεί" ο τυπάς ο Fawkes? Περιμένεις την κρίση που την λένε και recession να πάψει για να γελάσουν τα μουστάκια των ανθρώπων και να κρούσουν τα μουστάκια του Fawkes.

Bonjour's remedy

Όταν απηυδώ με τους εντός των τειχών, πάω στο queen's lane (QL) πρώην bonjour το οποίο με εξαίρεση την πελατεία του έχει τη φήμη ενός πολύ νορμάλ τόπου. Εκτός από την ανάγκη να νιώσω νόρμαλ πάω στο bonjour (νυν QL) για να φάω καμιά μπακέτα δωρεάν (που τυχαίνει αρκετές φορές) και για να κόψω κουβέντα με τον αλγεριανό ή ρουμάνο ή τούρκο υπάλληλο του μαγαζιού.

Ο Αλγεριανός είναι με διαφορά όλα τα λεφτά. Ο άνθρωπος ΔΕΝ βάζει γλώσσα μέσα άπαξ και την αμολήσει. Αλλά το ΤΙ λέει είναι που βγάζει το νάμι. Εγώ μου λέει είδα αρκετά και τα δοκίμασα όλα. Είδα ρατσισμό και τρομοκρατία που δεν φαντάζεσαι αλλά εγώ δεν έχω πρόβλημα με κανέναν τους. Εγώ είμαι εντάξει με όλους και αν μου κάνουν κάτι αυτοί είμαι καλός για 'λλοου τους. Αυτά μου τα είπε στα αγγλικά. Φαρσί.

Εγώ σκεφτόμουνα ότι μόλις έχασα την ευκαιρία μου να του κατηγορήσω τους σκατοεγγλέζους. Μου έκοψε την φόρα. Ααααα, και οι εγγλέζοι μια χαρά είναι, μου λέει.Έχω φίλη εγγλέζα. Μιτσοκαμμά. Ε καλά του λέω, άααααλλλο η αγάπη. Και απαντά: μα δεν την αγαπώ!

Μπουζούκι η συμμαχία με τον αλγερινό. Εκεί που πήγαινα να θάψω τους εγγλέζους μου τους έβγαζε αγιούθκια, εκεί που μαλάκωνα εγώ τα έριχνε αυτός. Αλλά έτσι πέρασε κανένα 25 λεπτο. Στο μεταξύ ετοιμάστηκε και καταβρόχθισα την δωρεάν μπακέτα μου. Κάτι ήξερα και τράβησα κατά κει. Ήμουνα τόσο σίγουρη για την δωρεάν μπακέτα (την προσφορά της οποίας δεν αρνούμαι καν ευγενικά στην αρχή πια - απλά την δέχομαι).

Μετά εμπήκε πελάτης. Ήταν από τους πελάτες που κάνουν την πελατεία του καταστήματος να είναι μη νορμάλ. Παντελόνι κοτλέ, πουκαμισούι που ενίοτε στολίζεται και με γραβατούλα, περιποιημένο μουσούδιν, στυλ ατημέλητο/ μελετηρό. Τον ρωτούν, τι θα πάρετε και αυτός κοιτάζει γύρω του να δει αν έπιασε τη σειρά κάποιου ή αν είναι αυτόν που ρωτούν. ΣΑΝ ΝΑ ΜΗΝ ΠΡΟΣΕΞΕ ΌΤΙ ΔΕΝ ΈΧΕΙ ΚΑΝΕΝΑ ΑΛΛΟ ΤΟ ΜΑΓΑΖΙ. Και λέει με έκπληξη: Oh is it me!? Και μετά να κάμνει πως σκέφτεται τι θέλει ενώ ξέρει ήδη που πριν. Προφορά τέλεια, ευγένεια να σε σκλαβώσει (!). Και μετά ώσπου να ετοιμαστεί η μπακέτα, ανοίγει το βιβλίο του να διαβάσει άλλες 23 γραμμές μέχρι να πληρώσει και άλλες 35 ώσπου να ετοιμαστεί η μπακέτα. Ναι...

Έβλεπα τον Αλγεριανό που δεν εκρατιέτουν. Με πληροφόρησαν οι υπόλοιποι. Άπαξ και ανοίξει το στόμα του δεν μπορεί να σταματήσει. Αλλά έλα που η κουβέντα που είχαμε θα μπορούσε να σχετίζεται με τον μελετηρό και φιλήσυχο και λιγομίλητο και πολύτιμο πελάτη!

Έφυγα κι εγώ από το QL για να πάω να προετοιμαστώ για την επόμενη εντός των τειχών μέρα. Φεύγοντας σκεφτόμουνα πως ο βασικότερος λόγος που τρώω δωρεάν μπακέτες στο QL είναι γιατί ενόσω περιμένω για την μπακέτα μου ρωτώ τον αλγερινό για την Αλγερία, τον ρουμάνο για την Ρουμανία, τον τούρκο για την Τουρκία κοκ. Δεν έχει άνθρωπο που να μην θέλει να μιλήσει για τη χώρα του και ας τα έζησε και δοκίμασε όλα εκεί όπως τον αλγεριανό που έφυγε κακείν κακώς. Και η δωρεάν μπακέτα είναι τόσο μα τόσο πιο νόστιμη...

NA' MASTE ALBION CHERRIE

NAMASTEEEEE

Νάμαστε. Νάμαστε στη γηραιά Αλβιόνα και πάλι.

Ξαναβρεθήκαμε.

Διερωτούμουν τι άλλαξε σε ένα χρόνο εδώ πάνω... Καλά για την οικονομική κρίση και τα αποτελέσματα των ευροεκλογών (συντριβή εργατικών, κάτι μαλαζαβράγκες οι ιθύνοντες κοκ) είναι λίγο πολύ γνωστά. H Ρουμάνα φίλη μου όταν ρώτησα για νεότερα μου απάντησε πως things are painfully same.

Μπορεί...

Φυσικά πάντοτε υπάρχει η μεγάλη εξαίρεση στην Αγγλία. Το Λονδίνο. Στο Λονδίνο περπατάς και μαθαίνεις, περπατάς και δέχεσαι ερεθίσματα, περπατάς και σοκάρεσαι, περπατάς και τρέχεις, περπατάς και χάνεσαι, περπατάς και ανακαλύπτεις.

Στο Λονδίνο σίγουρα αλλάζουν πράγματα. Όπως για παράδειγμα η δημαρχία. (μετά από 500 χρόνια). Ναι, μετά από πολλά τελοσπάντων χρόνια, τον εργατικό (στην πολιτική παράταξη) δήμαρχο διαδέχτηκε ένας ττόρι. Να μια αλλαγή.

Και ρωτώ: έγιναν τίποτε αλλαγές με τον νέο δήμαρχο.

(Ενθουσιώδης) Απάντηση: Ναι, φυσικά!

Και ρωτώ να μάθω: τι αλλαγές;

(Αρχικά ενθουσιώδης) απάντηση: Κατάργησε to congestion charge (φόρος κυκλοφορίας οχημάτων) στην περιοχή όπου ζουν οι πλούσιοι του Λονδίνου (ως συντηρητικός θέλει να τα έχει καλά μαζί τους)

Δεν ρωτώ να μάθω (μου φαίνεται γελοία αλλαγή)

Και συμπληρώνει:... αλλά μετά επανέφερε τη φορολογία γιατί κατάλαβε ότι τα λεφτά τους είναι χρήσιμα.

Λέω: Χμ...

Και συνεχίζει: Επίσης επέτρεψε στη λωρίδα που τώρα κυκλοφορούν αποκλειστικά τα taxi τα λεοφωρεία και τα ποδήλατα να κυκλοφορούν δίκυκλα (ταππουροκολούδες, μοτορούες και τα ρέστα).

Δεν ρωτώ να μάθω (μου φαίνεται γελοία η αλλαγή)

Και συμπληρώνει: αλλά από την άλλη μπορεί αυτό να είναι επικίνδυνο για τους ποδηλάτες.

Λέω: Νταααα...

Και πάμε και στην τρίτη αλλαγή: Well, πάει στη δουλειά του με το ποδήλατο.

Λέω: Well, THAT'S something...

Και συμπληρώνει: αλλά από την άλλη το ίδιο έκανε και ο προηγούμενος δήμαρχος.

Και λέω: ΑΝΘΡΩΠΕ ΜΟΥ, ΕΝΟΜΙΖΑ ΟΤΙ ΗΤΑΝ ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙΣ ΑΛΛΑΓΕΣ! for heaven's sake, for crying out loud, for the love of God (and Queen).

Απτόητος πάει στην τέταρτη αλλαγή: τώρα στα λεωφορεία ανακοινώνεται σε ποια στάση βρίσκεσαι κάθε φορά.

ΚΑΙ ΛΕΩ: Ναι! Αυτό είναι. Τώρα μιλάς. Ξέρεις πόσες φορές εχάθηκα χρησιμοποιώντας το λεωφορείο επειδή δεν ήξερα που είμαι και κατέβαινα όπου να' ναι. Ξέρεις;

ΑΥΤΟΣ! είναι δήμαρχος! Εγώ μαζί του. Τόσα χρόνια ο σύντροφος ο εργατικός να μην σκεφτεί να ηχογραφήσει μια κοπέλα (άτε άντρα) να λέει στάσεις και να την/ον βάζει να παίζει στο ράδιο του λεωφορείου....

Τέλοσπαντων εγώ νομίζω σιγά σιγά, αρχή γενομένης με την ανακοίνωση των στάσεων στα λεωφορεία, ένα Lifting θα το κάνει η Αγγλία (ή τουλάχιστον το Λονδίνο). Και για να σας αποδείξω πως το σκέφτονται σοβαρά αυτό το lifting δείτε στη φωτογραφία αυτή πόσο εύστοχα ο καλλιτέχνης αναπαριστά την γηραιά Αλβιόνα με μια νέα γυναίκα, της οποίας δίνει χρώμα ξανθό και λαλιά δυνατή για να βροντοφωνάξει με θέρμη πολλή: oh, I am sooooo...