Η φίλη μου η Σύλβια

Μπορεί να'ν λίο κλισέ οι ιστορίες τύπου Σταχτοπούτας και γενικά οι ιστορίες του φτωχού/ αβοήθητου άνθρωπου που καταφέρνει να γίνει διάσημος αλλά παρ'ολ'αυτά για μια τέθκοια ιστορία, την ιστορία της φίλης μου της Σύλβιας ήθελα να γράψω σήμερα.


Η Σύλβια θέλει να γίνει Σταχτοπούτα ή πριγκίπισσα κάποιου τύπου. Ο πρίγκιπας της δεν είναι ανάγκη να είναι όμορφος και τα ρέστα. Της αρκεί να έχει κάμποσα λεφτά έτσι που να μεν τους λείπει τίποτε ή αντίθετα να έχουν και μερικά έξτρας (βλ κανένα τσακούζι, καμιά πόρσε, έτσι πράματα). Ο πρίγκιπας της επίσης πρέπει να την περνά από 20 μέχρι 30 χρόνια. Αυτή δεν είναι υπερβολή αλλά δεν είναι της ώρας να συζητήσουμε την διαφορά ηλικίας. Όπως και να'χει, η Σύβλια  θέλει να είναι πριγκίπισσα, γι'αυτό και θα δεις σε όλα της τα (ροζ και χρυσά κατά κύριο λόγω) αξεσουάρ κορώνες. Η Σύβλια θέλει να πίνει το τσάι της σε προσελάνινα φλιτζανάκια με το πιατάκι που κάτω ανεξάρτητα αν το τσάι και το γάλα τα γοράζουμε που το τέσκος.


Η Σύλβια επίσης θέλει να γίνει διάσημη - όχι απαραίτητα ως πριγκίπισσα αλλά στη δουλειά της. Γιατί η Σύλβι δεν είναι από τις πριγκίπισσες που κάθουνται σπίτι. Έτσι όταν ήταν 16 και εκόντεφκε να μείνει ιδία τάξη και να είχε συμπεριφορά κοσμία ερώτησεν τον καθηγητή της αν οι βαθμοί της θα παίξουν ρόλο στην εισδοχή της στο Πανεπιστήμιο. Όταν επήρε την αναμενόμενη απάντηση η Σύλβια δεν εσκέφτηκε πολλά τζιαι εστρώθηκε στο θκιάβασμα για να βρεθεί στα 19 της στο πανεπιστήμιο της Βιέννης να σπουδάζει ψυχολογία με υποτροφία που την έφτανε για 3 που τα 4 χρόνια. Έτσι η Σύλβι που 2 χρόνια πριν εκόντευκε να μείνει ιδία έβαλε τα δυνατά της να τελειώσει το πτυχίο της πιο νωρίς γιατί ούτε η ίδια, ούτε η μάμα της ούτε η γιαγιά της που είναι οι μόνοι ανθρώποι που έχει στον κόσμο εμπορούσαν να της δώσουν λεφτά για τον 4ο χρόνο.


Το να τελειώσει πιο νωρίς δεν την έφτανε, η Σύλβι ήθελε να πάρει το πτυχίο με άριστα γιατί μόνο έτσι θα γινόταν εκτός από πριγκίπισσα, διάσημη. Στο μεσοδιάστημα ήβρε και τον πρίγκιπα που είχε την κατάλληλη ηλικία και την πόρσε και παρόλο που δεν ήταν ο έρωτας της ζωής της τον κράτησε γιατί ήταν χρήσιμος και με τον καιρό τον αγάπησε.


Η Βιέννη επήαιννε της Σύλβιας γιατί έχει έναν αρχοντισμόν άλφα που την ετραβούσε. Αλλά έβρισκε τους ανθρώπους κρυόκωλους και ξιππασμένους με ούλλους του τίτλους που εκολλούσαν μπρoστά που το όνομα τους για το πρεστιζ τζιαι μόνο και τα διάφορα άλλα μασκαραλλίκια που εκάμναν. Έτσι η Σύλβια εφόρτωσε τα έπιπλα που δρυ της και τα έφερε πρώτα Ουαλία στον πρίγκιπα και μετά Αγγλία όπου έπιασε υποτροφία για διδακτορικό ιντερντισίπλιναρι για να μελετήσει ηθικά διλήμματα και προκατάληψη.


Η Σύλβια έχει τρία γραφεία - ένα στη φιλοσοφία, ενα ση ψυχολογία και ένα στο νοσοκομείο που κάμνει τα πειράματα της. Έχει τεράστια τηλεόραση την οποία χρησιμοποιά για να βλέπει κάμποσες πελλάρες και για να παίζουμε μαζί ένα πράμα που εν όπως το γουί αλλά εξέχασα πως το λαλούν - παίζουμε βόλει συγκεκριμένα. Βασικά το διαμέρισμα της σηκώνει περιγραφή που θα μας πάρει ώρα έτσι το αφήνουμε.


Η Σύλβια καπνίζει ένα τσιγάρο ανά δεκαπεντάλεπτο εκτός αν έχει πειράματα. Καπνίζει ενάμιση πακέτο την ημέρα και μαζί με τα τσιγάρα της 'γοράζει πάντα την ντέιλι μέιλ. Η Σύλβια κόφκει αποκόμματα που την ντέιλι μείλ που της κάμνουν εντύπωση - έχει ένα φάιλ γεμάτο. Ο επόπτης μας την πέταξε έξω που το γραφείο του 2 φορές γιατί έβηχε τσιγαρίσιμο βήχα και ο ίδιος εν λίον προσεκτικός - θα μπορούσαμε να πούμε υποχονδριακός.


Η Σύλβια είναι παθιασμένη με την έρευνά της - κατεβάζει ιδέες καλές αλλά προπαντός έχει τα κότσια να τις φέρνει εις πέρας, όπως που εχρειάζετουν δείγμα 100 χριστιανών (πιστών) και εστέκετουν έξω από τις εκκλησίες να κάμει ρικρούτμεντ. Η Σύλβια κάμνει παρέα με ούλλους αλλά και με κανέναν - είναι εκ φύσεως πνεύμα ατίθασο και ανεξάρτητο. Παρόλαυτά κάθεται και μιλά σε ούλλους για την έρευνα της ανεξάρτητα αν θέλουν να ακούσουν ή όχι.


Πριν ενάμιση χρόνο η Σύλβια εκατέβασε μιαν απίστευτη και παρόλαυτά απλή ιδέα για νέα έρευνα. Δεν θα κάτσω να την γράψω τωρά. Για να μεν προσβάλω κανένα απλά να πω ότι η υλοποίηση τούτης της ιδέας δεν ήταν εύκολη τζιαι ήβρε αρκετούς ανθρώπους εμπόδια, αλλά τζιαι πολλούς σύμμαχους. Η Σύλβι τα κατάφερε και η έρευνα πέτυχε και τα αποτελέσματα έλκυσαν το ενδιαφέρον όχι μόνο των έντιτορς του περιοδικού στο οποίο δημοσιεύτηκε αλλά και των δημοσιογράφων. Κι έτσι η Σταχτοπούτα έγινε διάσημη και μετρά τωρά πάνω από 1000 ρέκορντς στο γκούγκλ. Δίνει συνεντεύξεις σε αμερικάνικα και αυστραλιανά κανάλια στις πιο απίστευτες ώρες της μέρας και ο φάκελος των εισερχομένων της είχε 500 μέιλς από διάφορους.


Η Σύλβι που είναι πριγκίπισσα έγινε διάσημη. Και πραγματικά το αξίζει. Μαζί της καπαρτίζουν και ανθρώποι που δεν το αξίζουν αλλά ας ένει. Η Σύλβι είπε σε ούλλους ότι έγινε διάσημη, όπως λαλεί σε ούλλους ότι είναι πριγκίπισσα, όπως τους πελεκά ούλλους για την έρευνά της. Και όσοι την ξέρουμε καλά και ξέρουμε πόσον εδούλεψε χαιρούμαστε πολλά γι αυτή. Κι εγώ ακόμη παραπάνω γιατί ξέρω πως η Σύλβι η πριγκίπισσα που έγινε διάσημη ακόμα πατά στη γη. Και το ξέρω γιατί όπως μου είπε σήμερα: You know, darling, this crazy thing is going to continue for one-two days more and then people will forget. And then on Monday I will be back to the hospital, back to screening and scanning - back to work -  back to the things I do.

Η Ελλάς φλέγεται

Ένα που τα πιο δύσκολα πράματα που μπορώ να φανταστώ είναι να χάνει ο άνθρωπος την εμπιστοσύνη τους προς τους άλλους ανθρώπους παντελώς. Δηλαδή να μην έχει εμπιστοσύνη σε κανένα. Να χάνει βασικά την εμπιστοσύνη του στον άνθρωπο σαν άνθρωπο. Να λαλεί δηλαδή ότι έτσι είναι οι άνθρωποι, κακοί εκ φύσεως ας πούμε (ή κάτι τέθκοιο). Να είναι ο ένας μόνος εναντίον όλων, να είναι όλοι εναντίον όλων.


Κάτι τέθκοιο μπορεί να συμβεί στον καθένα μας σε κάποιες φάσεις υποθέτω.  Δεν μιλώ όμως γι αυτές τις μεμονωμένες φάσεις, μιλώ για τις μόνιμες καταστάσεις. Στο νου μου φέρνω δικτατορικά καθεστώτα, εμφυλίους, μιλώ για χαφιέδες, μιλώ για μέλη οικογενειών που εκαρφώσαν συγγενείς τους, μιλώ για φίλους που εμαχαιρώσαν φίλους κτλ. Στο νου μου πάντα φέρνω εμπόλεμες καταστάσεις δηλαδή. 


Αλλά έτο που τωρά μόλις άνοιξα να θκιαβάσω λίο τα νέα της ημέρας είδα δίπλα που την Γουίτνεϊ Χιούστον τζιαι μια καφεπορτοκαλιά φωτογραφία ενός δρόμου ολόφωτου που φωθκιές τζιαι ενόμιζα ήταν έργο τέχνης αναγεννησιακό ο βλάκας ώσπου και είδα και την είδηση. Το έργο τέχνης, ήταν η Αθήνα...

 
...Καταλαμβαίνω και νομίζω είμαι διαισθητικά μαζί με τον αγανακτισμένο κόσμο που λαλεί καλύτερα περήφανη πτώχευση παρά να διούν τα λεφτά τους να κλείουν πάτσιες που δεν κλείουν. Εθκιάβασα όμως και 2-3 πράματα για το τι σημαίνει Ελλάδα σε ενδεχόμενη πτώχευση και δεν είναι και η πιο ρόδινη εικόνα. Ο τύπος σήμερα στο ΑλΤζαζίρα εδήλωσε ότι η Ελλάδα είναι χαμένη από χέρι και ότι είναι καλλύτερο να πέσει τωρά με αξιοπρέπεια και να μείνει μια δεκαετία να φέρει τα μίλια της και να ξαναγεννηθεί (αν μη τι άλλο που τον πάτο μόνο πάνω μπορείς να πάεις).

Τέλοσπαντων, από οικονομικά δεν καταλάβω. Κι εγώ γενικά είμαι που τους ανθρώπους που λαλούν αν έγινε μια καταστροφή να βάλουμε κεφάλια ούλλοι μέσα να δουλέψουμε για να τα φκάλουμε πέρα. Αλλά όσο πιο πολλά διαβάζω για την Ελλάδα τόσο πιο πολλά τούτη η ελπίδα που έχω για ανασύνταξη και δουλειά εξανεμίζεται. Γιατί το αίσθημα που μου φκάλλει εν τούτο που περίγραψα παραπάνω. Δηλαδή ότι η εμπιστοσύνη έλειψε. Δεν είμαι σίουρη αν είναι η εμπιστοσύνη μόνο προς τους πολιτικούς που έλειψε. Για ένα τέθκοιο σάπιο σύστημα ως και οι πολιτικοί και οι τραπεζίτες θα θέλαν βοήθεια. Νομίζω η εμπιστοσύνη έχει χαθεί και στα πιο κάτω επίπεδα παρόλη την ομοψυχία που μπορεί φαινομενικά να φκάλλουν οι διαδηλώσεις του ΠΑΜΕ ή οι απεργίες των διαφόρων υπαλλήλων. 

Την φλεγόμενη Αθήνα την βλέπω ακόμα στο παράθυρο που έμεινε ανοικτό. Τζιαι δίπλα η Γουίτνεϊ Χιούστον, έμεινε τζιαι τζείνη ανοιχτή. Η Γουίτνεϊ επέθανε - ήταν μια εναντίον όλων και προπάντων εναντίων του εαυτού της (μιλώ για τις ουσίες που εκατανάλωνε). Η Ελλάδα εν μια που μπορεί να πάει εναντίων όλων, αλλά μακάρι να μεν πάει πάλε και εναντίον του εαυτού της.