Τα παιδιά της γειτονιάς μου

Ένα πράγμα που νιώθω ότι μου λείπει εδώ είναι το αίσθημα της γειτονιάς. Τζείνη η ανεμελιά, η ασφάλεια, τζιαι η ζεστασιά που φέρνει μαζί της η γειτονιά. Τωρά κοινωνιολογικά δεν θα κάτσω να το αναλύσω. Μια πολύ πρακτική αιτία όμως είναι ότι εδώ ο ήλιος είναι σπάνιος και γειτονιά χωρίς ήλιο δεν γίνεται. Μια δεύτερη αιτία είναι πως εδώ έχει κόσμο που δεν ανέχεται να παίζουν μάππα έξω που το σπίτι του και κολλούν πόξω που τα σπίθκια τους τζιαι ταμπέλλα άπαξ τζιαι φκουν οι ίδιοι να κάμουν την παρατήρηση. Α! Έχει και μια τρίτη αιτία. Εδώ δεν έχει αλάνες (ούτε αλανιάρηδες). Έχει πολιτισμένα πάρκα όπου παίζεις πολιτισμένη μάππα και όχι πελλάρες με τα χώματα.

Υπάρχουν όμως πάντα οι φωτεινές εξαιρέσεις κι αυτή την βδομάδα ήταν δύο. 1. Το παναϋρι της γειτονιάς και 2. Τα παιδιά της γειτονιάς. Το παναϋρι της γειτονιάς ήταν εντάξει. Δεν είχε καζαντί, ούτε σιουσιούκκους, ούτε σίταρο, ούτε παμπάτζι. Τα δύο τελευταία σκέφτουμαι να τα εντάξω του χρόνου και είμαι σίγουρη ότι θα κάνουν θραύση. Αλλά όπως και να'χει ήταν μια σύναξη. Είχε διάφορους: από σκουλαρικάες που επουλούσαν μασκαραλλικούθκια μέχρι τον άντρα της σπιτονοικοκυράς μας με το κουστουμούδιν του και τα μπαλονάκια του που εδιαφήμιζε το κέντρο υγείας του. Είχε και φαί. Αλλά τα γνωστά: ασιατικά και μεσογειακά (στα τελευταία βασικά εντάσσονται τα φαλάφελ, το χούμους, και η σαλάτα ταμπούλι). Αυτά. Αλλά όπως είπα, ήταν μια χαλαρή σύναξη που ελάμβανε χώρα σε 2 δρόμους τις γειτονιάς μας. Ήβραμε τζιαι γνωστούς.

Μεσ' τους γνωστούς μας ήταν και τα παιδιά της γειτονιάς. Δύο είναι τα παιδιά της γειτονιάς. Ένα παλλικαρούδιν και μια παλλικαρούδα. Μάλλον αδέρφια. Εμείς ξέρουμε το παλλικαρούδιν δηλαδή αλλά στο παναϋρι εγνωρίσαμεν και την αφελφή. Τούτον τον μιτσή είδαμεν' τον για πρώτη φορά να είναι ανάμεσα στα άλογα στο λιβάδι δαμέ δίπλα (ναι, έχουμε λιβάδι δαμέ δίπλα). Εβάσταν μιαν μπουκάλαν νερόν όφκερην τζιαι το άλογο επροσπαθούσε να πιει που μέσα το καημένο και δεν έβρισκε νερό. Τον μιτσή δεν εφαίνετουν να τον επολυαπασχολούσε αυτό που εβασάνιζε το άλογο (το οποίο άλογο εκατάληξε να γλύφει το στούπωμα της μπουκάλας για να βρει νερό). Ο μιτσής ήταν πραγματικά περικυκλωμένος που άλογα και ήταν άνετος (έως αδιάφορος). Επήαμεν κοντά του. Μας τα εσύστησε. Άνετος. Είπεν μας δυο τρία πράματα. Δεν εκάμναν ούλλα νόημα. Δεν εμίλαν τζιαι πολλά. Αλλά άρεσκεν του που είμασταν τζιαμαί, ήταν φανερό. 

Που τζείνη την μέρα τον μιτσή θωρώ τον παντού μεσ' τη γειτονιά. Κατ' ακρίβεια προ-μιτσή τη γειτονιά δεν την ελαλούσα γειτονιά. Κάθεται πάσ' τους καλάθους των αχρήστων με τους άστεγους του δρόμου, πιάννει κουβέντα με τους πελάτες των εστιατορίων και των μπαρ κατά μήκος του κεντρικού δρόμου, ήταν φυσικά παρών στον παναϋρι.. .και τον βρίσκει κανείς αρκετά τακτικά μαζί με τα άλογα που τους έδωσε ονόματα και είναι γι αυτό δικά του. Φιγούρα γραφική, που με 'κανε να νιώσω ξανά εκείνο το αίσθημα της γειτονιάς: ζεστασιά, ασφάλεια, και προπαντός ανεμελιά.

Δώσ' μου

Ξέρετε τα TED talks; Τα συστήνω. Πρόκειται για ανθρώπους που μοιράζονται τις ιδέες τους, την δουλειά τους, την γνώση τους με άλλους ανθρώπους.Πρόσφατα άκουσα κάποια γνωστή μου να περιγράφει τα TED talks ως very motivational speeches. Και συνεχίζει:  μπορείς να τα δεις όταν νιώθεις άσχημα, όταν θέλεις ένα σπρώξιμο, ένα κίνητρο, μια έμπνευση. Δεν θα διαφωνούσα... (νομίζω).

Πριν κάποιους μήνες εγνώρισα ένα παιδί που ετέλειωνε το διδακτορικό τους πάνω στο Political Philosophy (είπα να μεν το πω στα ελληνικά να μεν πω καμιά πατάτα). Είπαμε να δούμε μια ταινία και είπε μου έχει μπόλικες. Πάμε να δούμε ταινία και ντάξει τα γούστα μας δεν ετσιαττίσαν ακριβώς. Είχε ταινίες όπως το Remember the Titans κοκ. Βασικά κλασσικές αμερικάνικες κατά βάσει ταινίες, όπου ο πρωταγωνιστής ως συνήθως αθλητής υπερβαίνει όλα τα εμπόδια και στο τέλος θριαμβεύει. Δεν είναι ότι δεν είδα αυτές τις ταινίες. Αντιθέτως. ΚΑΙ  τις είδα ΚΑΙ συγκινήθηκα και όλα. Τον ρώτησα γιατί προτιμά αυτές τις ταινίες και μου είπε κάτι για την ηθικότητά τους που δεν το πολυκατάλαβα και ότι είναι ταινίες που σου δίνουν κίνητρο, που σου δίνουν δύναμη, που σε κάμνουν να σφίγγεις την γροθιά για να πας παρακάτω. Δεν θα διαφωνούσα.. (νομίζω).

Πρόσφατα έστειλα ένα βιβλίο του Irvin Yalom σε μια φίλη μου. Ο Γιαλομ μ'αρεσει, όπως μ' αρέσει και ο Φρόμμ και όπως μ' αρέσουν και οι ιδέες κι άλλων νεοφροϋδικών. Η φίλη μου διάβασε τον Γιάλομ και ένιωσε κάτι σαν επιφοίτηση (μου είπε) και αποφάσισε να παραγγείλει ακόμα 2 Γιάλομ και 2 Φρόμμ. Δεν θα της έλεγα να μην το κάνει (νομίζω..).

Ένα παιδί που ήρθε να μας επισκευτεί σπίτι, εμπήκε μέσα με το άι-ποτ ακόμα μεσ' τα αυτιά του. Τον ρώτησα τι μουσική ακούει και μου είπε ότι απλά άκουγε ένα pod cast. Τον ρώτησα τι και μου είπε πως ήταν μια ομιλία από έναν τύπο που εγώ δεν ξέρω και που είναι μορφή σε έναν τομέα τελοσπάντων.

Η συγκάτοικος μου εδώ μου έλεγε πριν μερικούς μήνες ότι δυστυχώς εδώ δεν έχει βρει το άτομο που να την εμπνεύσει. A person to look up to and be inspired by. Μετά όταν επέθανε η Κάρεν (δες προηγούμενο ποστ) εφρίκαρε με τη συνειδητοποίηση ότι η Κάρεν ήταν ένας άνθρωπος που ενέπνευσε κι αυτήν ανάμεσα σε άλλους αλλά όπως και να΄χει.Δεν διαφωνώ ούτε και με το να ψάξει κανείς να βρει το ίνδαλμά του, μια φιγούρα που να τον/ την εμπνέει. Ξέρω αρκετούς νέους αθηλτές που το αγαπημένο τους βιβλίο ήταν το it's not about the bike: my trip back to life του Lance Armstrong (ποδηλάτης που εκέρδιζε το Tour De France βίρρα και μετά εκέρδισε και τον καρκίνο).

Αυτό που με κάνει όμως να νιώθω όλο και πιο άβολα είναι η σχέση που έχουμε με τα...ινδάλματά μας, με τις ταινίες, τα βιβλία, τα ποστ-καστς, τα TED talks, ή με οτιδήποτε/ οποιονδήποτε νιώθουμε ότι έχει κάτι να μας δώσει be it σπρώξιμο, έμπνευση, ιδέες, νόημα, στη ζωή μας. Είναι που νιώθω ότι όλοι/α τους για μας ανήκουν στο ράφι της ' αυτο-βοήθειας' και τους/τα επιστρατεύουμε για να μας σώσουν.

Είναι που νιώθω μέσα σε όλη αυτή την φάση ότι και με αυτό γινόμαστε άπληστοι καταναλωτές. Θέλουμε να πάρουμε, θέλουμε να μας δώσουν, να μας διδάξουν, να μας πάρουν από το χεράκι και να μας πάρουν παρακάτω. 

Βλέπουμε TED talks όλη μέρα όταν δεν μπορούμε να δουλέψουμε. Αγοράζουμε ακόμα 4 βιβλία να δούμε τι έχουν να μας πουν- να μας δώσουν. Ψάχνουμε τον άνθρωπο κλειδί για να τον ινδαλματοποιήσουμε... Και νομίζω ότι αυτό που είναι πιο απογοητευτικό όσο περνά ο καιρός είναι το ότι η 'επιφοίτηση' ή ότι κι αν λέγεται αυτή η μεγαλειώδης στιγμή γίνεται όλο και πιο βραχυπρόθεσμη. Ότι βρίσκεις τον εαυτό σου να ψάχνει απεγνωσμένα για περισσότερα ή περισσότερους. Να θέλει περισσότερα.

Κλείνω με άλλη μια φίλη μου που πήγε πρόσφατα σε ένα σεμινάριο για να μάθει για τα κοινωνικά δίκτυα και πιο συγκεκριμένα για το πως να μεγιστοποιήσει τα ωφέλη που έχουν να δώσουν τα κοινωνικά δίκτυα. Όταν την ρώτησα πως τα επήε μου είπε με μεγάλη έκπληξη πως ένα από τα σημαντικότερα πράγματα που ένιωσε πως έμαθε ήταν ότι σε ένα επιτυχυμένο δίκτυο ο καθένας είναι ενεργός κρίκος δεν πρέπει να περιμένει μόνο να πάρει αλλά και να δώσει. Αυτο το ΄να δώσει' δεν της είχε περάσει καθόλου από το μυαλό. Παράξενο; Μπορεί και όχι.