Όλοι μαζί και ο καθένας ξεχωριστά

Τζιαμαί που την μια μέρα ερωτούσα τους ελλαδίτες γνωστούς για το πως πάει η κατάσταση και μου έλεγαν 'χάλια', την άλλη μαθαίνω από γνωστό για το περιστατικό στο Ζύγι. 

Ώσπου να θκιαβάσω τα γεγονότα είδα ότι όλα εκτυλίσσονταν πολύ γρήγορα. Ο κόσμος αντιδρά, πολύ αναμενόμενα, με συναισθήματα που κυμαίνονται ως προς την έντασή τους και ως προς το πως εκφράζονται. Οι γνωστοί ήβραν την ευκαιρία της ζωής τους να πουν τζείνα που ήθελαν να πουν τζιαι να νιώθουν το δίκαιο με το μέρους τους. Δεν έχω ακούσει από τις οικογένειες των ανθρώπων που εχάθηκαν, αλλά υποθέτω πως εν πόνος που εν  μπορεί να εκφραστεί με λόγια. Εν παράξενο όταν η μάζα που ξεσηκώνεται εν τόσο πολυσχιδής. Ανθρώποι με το ίδιο αίτημα ένα περίπου αλλά πολλά διαφορετικές προσεγγίσεις τζιαι κίνητρα.

 Άκουσα το διάγγελμα του προέδρου - ήταν αμυντικό. Μεσ' τα σχόλια ήταν ότι δεν υπήρχε εκ μέρους του προέδρου απολογία. Εν αλήθκεια εν υπήρχε. Ο ίδιος είπε πως την θεώρησε δεδομένη. Εν δύσκολη πολλά η θέση του. Απορώ πόση επιρροή έχει ένας αριστερός πρόεδρος μεσ' την εθνική φρουρά. Δεν τον απαλλάσσω που καμιάν ευθύνη με τούτο που λαλώ, απλά πραγματικά δεν ξέρω τι συνθήκες επικρατούν τζιαμαί.

Άκουσα και για την άλλη εκδοχή, ότι η έκρηξη στα φορτία ήταν προβοκατόρικη ενέργεια. Δυσκολεύκουμαι να το πιστέψω. Αν ειν' αλήθκεια, δεν ξέρω τι που τα θκυο εν χειρότερο: η ανικανότητα αποτελεσματικής αντιμετώπισης προβλημάτων (που κάποιοι την λεν και ανευθυνότητα) ή μια θεληματικά κακή πράξη που στέλνει την Κύπρο σε δεκαετίες 60 και 70. Υποθέτω ότι εν μέρει τα θκυο εν αλληλένδετα. Η Κύπρος της δεκαετίας του 60 και του 70 δεν εγιατρεύτηκε ποττέ και τα αποτελέσματα τα βλέπουμε.

Εν αλήθκεια δύσκολη η κατάσταση. Εμένα εκάμεν' με πραγματικά να σκεφτώ ότι εν ώρα να κάτσουμε και να σκεφτούμε πολλά καλά για: α) τον εαυτό μας (εγώ σαν άνθρωπος τι κάμνω; - είμαι υπεύθυνος; μπορούν οι άλλοι να με εμπιστεύκουνται; έχω τις τάσεις να είμαι ένας που τζείνουs που λαλούν 'αφησ' το ως παρακάτω;) β) τα πιστεύω μας (αν δεν υποστηρίζω τούντο σύστημα, τι υποστηρίζω;) και γ) τις πράξεις μας (αν δεν μ'αρέσκουν τα κακώς έχοντα, τι κάμνω για τζείνα...). Πολλές φορές καποιοι αποθαρρύνονται που το ' πράξουν' γιατί το σύστημα εν αβοήθητο τζιαι διεφθαρμένο τζιαι δεν αλλάσσει. Αλλά εγώ νομίζω ότι εν πολλές φορές που έχουμε την ευκαιρία να έρθουμε αντιμέτωποι με τούντην νοσηρότητα τζιαι απορώ πόσοι που μας σε καθαρά τωρά προσωπικό επίεπδο έχουν τα κότσια να πουν όχι εγώ δεν θα πάρω αλλά σου προτείνω αυτό.

Εν πολλά καλό που ζητούμε να αλλάξει η Κύπρος. Αλλά εκτός που την πάνω προς τα κάτω αλλαγή που ζητούμε εν καλό νομίζω να μεν ξεχνούμε ότι πολλές φορές η αλλαγή μπορεί να επέλθει και ανίστροφα.

Τα παιδιά της γειτονιάς μου

Ένα πράγμα που νιώθω ότι μου λείπει εδώ είναι το αίσθημα της γειτονιάς. Τζείνη η ανεμελιά, η ασφάλεια, τζιαι η ζεστασιά που φέρνει μαζί της η γειτονιά. Τωρά κοινωνιολογικά δεν θα κάτσω να το αναλύσω. Μια πολύ πρακτική αιτία όμως είναι ότι εδώ ο ήλιος είναι σπάνιος και γειτονιά χωρίς ήλιο δεν γίνεται. Μια δεύτερη αιτία είναι πως εδώ έχει κόσμο που δεν ανέχεται να παίζουν μάππα έξω που το σπίτι του και κολλούν πόξω που τα σπίθκια τους τζιαι ταμπέλλα άπαξ τζιαι φκουν οι ίδιοι να κάμουν την παρατήρηση. Α! Έχει και μια τρίτη αιτία. Εδώ δεν έχει αλάνες (ούτε αλανιάρηδες). Έχει πολιτισμένα πάρκα όπου παίζεις πολιτισμένη μάππα και όχι πελλάρες με τα χώματα.

Υπάρχουν όμως πάντα οι φωτεινές εξαιρέσεις κι αυτή την βδομάδα ήταν δύο. 1. Το παναϋρι της γειτονιάς και 2. Τα παιδιά της γειτονιάς. Το παναϋρι της γειτονιάς ήταν εντάξει. Δεν είχε καζαντί, ούτε σιουσιούκκους, ούτε σίταρο, ούτε παμπάτζι. Τα δύο τελευταία σκέφτουμαι να τα εντάξω του χρόνου και είμαι σίγουρη ότι θα κάνουν θραύση. Αλλά όπως και να'χει ήταν μια σύναξη. Είχε διάφορους: από σκουλαρικάες που επουλούσαν μασκαραλλικούθκια μέχρι τον άντρα της σπιτονοικοκυράς μας με το κουστουμούδιν του και τα μπαλονάκια του που εδιαφήμιζε το κέντρο υγείας του. Είχε και φαί. Αλλά τα γνωστά: ασιατικά και μεσογειακά (στα τελευταία βασικά εντάσσονται τα φαλάφελ, το χούμους, και η σαλάτα ταμπούλι). Αυτά. Αλλά όπως είπα, ήταν μια χαλαρή σύναξη που ελάμβανε χώρα σε 2 δρόμους τις γειτονιάς μας. Ήβραμε τζιαι γνωστούς.

Μεσ' τους γνωστούς μας ήταν και τα παιδιά της γειτονιάς. Δύο είναι τα παιδιά της γειτονιάς. Ένα παλλικαρούδιν και μια παλλικαρούδα. Μάλλον αδέρφια. Εμείς ξέρουμε το παλλικαρούδιν δηλαδή αλλά στο παναϋρι εγνωρίσαμεν και την αφελφή. Τούτον τον μιτσή είδαμεν' τον για πρώτη φορά να είναι ανάμεσα στα άλογα στο λιβάδι δαμέ δίπλα (ναι, έχουμε λιβάδι δαμέ δίπλα). Εβάσταν μιαν μπουκάλαν νερόν όφκερην τζιαι το άλογο επροσπαθούσε να πιει που μέσα το καημένο και δεν έβρισκε νερό. Τον μιτσή δεν εφαίνετουν να τον επολυαπασχολούσε αυτό που εβασάνιζε το άλογο (το οποίο άλογο εκατάληξε να γλύφει το στούπωμα της μπουκάλας για να βρει νερό). Ο μιτσής ήταν πραγματικά περικυκλωμένος που άλογα και ήταν άνετος (έως αδιάφορος). Επήαμεν κοντά του. Μας τα εσύστησε. Άνετος. Είπεν μας δυο τρία πράματα. Δεν εκάμναν ούλλα νόημα. Δεν εμίλαν τζιαι πολλά. Αλλά άρεσκεν του που είμασταν τζιαμαί, ήταν φανερό. 

Που τζείνη την μέρα τον μιτσή θωρώ τον παντού μεσ' τη γειτονιά. Κατ' ακρίβεια προ-μιτσή τη γειτονιά δεν την ελαλούσα γειτονιά. Κάθεται πάσ' τους καλάθους των αχρήστων με τους άστεγους του δρόμου, πιάννει κουβέντα με τους πελάτες των εστιατορίων και των μπαρ κατά μήκος του κεντρικού δρόμου, ήταν φυσικά παρών στον παναϋρι.. .και τον βρίσκει κανείς αρκετά τακτικά μαζί με τα άλογα που τους έδωσε ονόματα και είναι γι αυτό δικά του. Φιγούρα γραφική, που με 'κανε να νιώσω ξανά εκείνο το αίσθημα της γειτονιάς: ζεστασιά, ασφάλεια, και προπαντός ανεμελιά.